خوانندگی همراه با گیتار که این روزها با عنوان «آموزش گیتار پاپ» رواج یافته، در نگاه نخست ساده و بیپیچیدگی به نظر میرسد؛ اما لازم است هنرجویان و حتی برخی مدرسین بدانند که نوازندگی گیتار پاپ، نهتنها ساده نیست، بلکه از دشوارترین شیوههای اجرای موسیقی به شمار میآید.
زیرا در این سبک، نوازنده موظف است همزمان اصول موسیقی کلاسیک را نیز رعایت کند:
بهکارگیری آرپژهای شکسته، اجرای نتهای تزیینی، نواختن ملودیهای میانکلامی، استفاده از پاساژها که خود مبحثی گسترده است، تنوع ریتمیک در دست راست، بهرهگیری از آکوردهای واسطه و تزیینی، و همچنین آکوردهای نامطبوع، آکوردهای ۷، ۹، ۱۱ و… .
مجموعهٔ این عناصر، نیازمند دانش هارمونی، تسلط بر تئوری موسیقی، قدرت سلفژ، گوش تربیتشده، توانایی نوازندگی پیشرفته و نیز کنترل کامل بر حنجره است. افزون بر این، اجرای افکتهای صوتی و تحریرهای ایرانی هنگام نوازندگی، هماهنگی ذهنی و جسمی بسیار بالایی میطلبد و مدیریت همزمان همهٔ این موارد کاری است بس دشوار.
در حقیقت، نوازندگی گیتار پاپ تنها نواختن چند آکورد و خواندن همزمان نیست؛ بلکه ترکیبی پیچیده از مهارتهای ساز، آواز و هارمونی است که برای رسیدن به آن، سالها تمرین مداوم و شبانهروزی لازم است.
سخن آخر اینکه: گیتار پاپ را ساده، سطحی یا کمارزش تصور نکنید؛ این سبک، هنری چندلایه و پرزحمت است که تنها با پشتکار و دانش عمیق موسیقایی به اوج میرسد.
—
مقاله ای از استاد پرویز نجف پور
هنرجو: درسا اردلان منش