آموزشگاه نوجویان

تاریخچه پیانو: از اختراع تا تکامل

پیانو به عنوان یکی از تأثیرگذارترین و محبوب‌ترین سازهای موسیقی، نقش مهمی در تاریخ موسیقی جهان ایفا کرده است. در این مقاله به تاریخچه ای از پیدایش این ساز میپردازیم.

اشتراک گذاری:

تاریخچه پیانو

روز جهانی پیانو

بیست و نهم مارس برای دوستداران پیانو روز بسیار خاصی است. روز پیانو! این رویداد جهانی در هشتاد و هشتمین روز سال برگزار می شود که اشاره ای به ۸۸ کلید روی یک پیانو استاندارد دارد.

با توجه به این مناسبت، زمان مناسبی است تا نگاهی به تکامل شگفت انگیز پیانو بیندازیم.

قبل از پیانو

با وجود کلیدهای کلاسیک سیاه و سفید، پیانو ریشه های خود را با سازهای زهی به اشتراک می گذارد – رشته های ارتعاشی که صداهایی با تنش ها و طول های مختلف تولید می کنند. اما پیانو خلقت خود را مدیون تکامل سه ساز است: سنتور چکشی، کلاویکورد و هارپسیکورد.

سنتور چکشی

سنتور چکشی، نوعی زخمه که از چکش های کوچک برای ضربه زدن به سیم های کشیده استفاده می کند، به احتمال زیاد در حدود ۹۰۰ بعد از میلاد در خاورمیانه اختراع شد. این اولین سازی بود که از سیم، صفحه صدا و چکش برای تولید صداهای موسیقی استفاده می کرد.

کلاویکورد

سنتور چکشی به سایر نقاط جهان گسترش یافت. در سراسر اروپا در قرون وسطی به طور گسترده مورد استفاده قرار می گرفت و هنوز هم در برخی از موسیقی های فولکلور مدرن شنیده می شود. شما می توانید انواع زخمه های کوبه ای را در سراسر گالری های خاورمیانه، آسیا، اروپا و ایالات متحده / کانادا MIM پیدا کنید. برخی از نمونه های قابل توجه زخمه های کوبه ای شامل تمبالم مجارستانی و سیمبالوم رومانیایی در گالری اروپا و یک سنتور چکشی ساخته شده توسط جیمز آ. مک کنزی در ۱۸۷۷ در مینیاپولیس، مینه‌سوتا است که می‌توانید آن را در نمایشگاه دولسیمر در گالری ایالات متحده / کانادا ببینید.

سنتور زمینه‌ساز توسعه کلوی‌کورد شد که برای اولین بار در قرن چهاردهم میلادی ظاهر شد. کلوی‌کورد از اجزای زهی مشابه سنتور چکشی استفاده می‌کند، اما یک کلاویه (صفحه کلید) را در خود جای داده است که تیغه‌های فلزی به نام تانژانت را برای ضربه زدن به سیم‌ها فعال می‌کند. از آنجایی که کلوی‌کوردها برای اجراهای بزرگ به اندازه کافی بلند نبودند، عمدتاً به عنوان ساز تمرینی یا برای آهنگسازی مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

در موزه سازهای شیکاگو (MIM)، می‌توانید یک کلوی‌کورد ساخته شده در فلورانس، ایتالیا، حدود ۱۹۰۰ را در نمایشگاه سازهای صفحه‌کلید در گالری اروپا ببینید.

هارپسیکورد

پس از کلوی‌کورد، اسپینت، ویرجینال، کلاوسن، گراوچembalo و در نهایت هارپسیکورد در دوران رنسانس رواج پیدا کردند. هارپسیکورد نیز از یک صفحه‌کلید استفاده می‌کند و با فشار دادن کلیدها، ردیفی از جک‌ها فعال می‌شوند که برای چیدن رشته‌های جداگانه با یک مضراب کوچک ساخته شده از پر یا پلاستیک بالا می‌روند.

اگرچه هارپسیکورد از کلوی‌کورد بلندتر است، اما حجم صدای آن قابل تغییر نیست. سیم‌ها صرفنظر از اینکه نوازنده چقدر محکم یا ملایم ضربه بزند، با حجم یکنواخت چیده می‌شوند و با رها شدن کلید، خفه می‌شوند.

یکی از با ارزش‌ترین سازهای MIM، هارپسیکورد تک دستی فلاندریِ ۱۵۸۴ است که در گالری اروپا MIM قرار دارد. MIM این هارپسیکورد را از خانواده فرانک هابرد، متخصص برجسته منطقه بوستون که ساز را مرمت کرده بود، به دست آورد. تصویری از این ساز، روی جلد کتاب برجسته هابرد در سال ۱۹۶۵ با عنوان «سه قرن ساخت هارپسیکورد» نقش بسته بود. مطالعه دقیق و نقشه‌های فنی این هارپسیکورد، الگویی برای صدها بازآفرینی دقیق ساخته شده است که مورد تقاضای مدارس، گروه‌های موسیقی، نوازندگان و کلکسیونرها در سراسر جهان قرار گرفته است.

اولین پیانو

پیانو حاصل تلاشی برای افزایش قابلیت های بیانگر هارپسیکورد بود. پیانو که در ایتالیا و توسط سازنده مشهور هارپسیکورد، بارتولومئو کریستوفوری در دهه ۱۷۰۰ اختراع شد، در ابتدا «گراوچembalo کل پیانو e فورته» یا «هارپسیکوردی که ملایم و بلند نواخته می شود» نامیده می شد. این نام به توانایی ساز در تغییر حجم صدا بر اساس فشار روی کلیدها اشاره دارد – ویژگی مهمی که در هارپسیکورد یافت نمی شود. سرانجام نام آن به «فورتپيانو» یا «پیانوفورت» و سپس در نهایت به «پیانو» کوتاه شد. اگرچه پیانو به تدریج در قرن هجدهم جایگاه خود را پیدا کرد، اما تا اوایل قرن نوزدهم به ساز صفحه‌کلید رایج تبدیل شد.

همچنین بخوانید  پیانو رویال چیست؟

درباره زندگی کریستوفوری اطلاعات کمی وجود دارد، اما نمونه‌های کمیاب باقی‌مانده از کار او نشان می‌دهند که او طراحی پیانو را در طول سال‌ها اصلاح کرده است. قابل ذکر است که پیانوهای کریستوفوری پاسخگو بودند و دارای طیف دینامیکی گسترده ای بودند که به نوازندگان اجازه می داد تا ظرافت های موسیقی خود را مانند گذشته بیان کنند.

اولین پیانوی جهان

امروزه سه عدد از پیانوهای کریستوفوری باقی مانده است. آنها را می توان در موزه هنر متروپولیتن در نیویورک، موزه سازهای موسیقی در آلمان و موزه سازهای موسیقی در ایتالیا مشاهده کرد.

پیانوهای Steinway & Sons

اگرچه سازندگان پیانوی قابل توجه و تحسین شده بسیاری بعد از کریستوفوری روی کار آمدند، اما یکی از معروف ترین آنها Steinway & Sons است که در آلمان متولد شد و در ایالات متحده به کمال رسید.

در سال 1836، هاینریش انگلهارد اشتینوگ اولین فورتپيانوی خود را در آشپزخانه خانه اش در شهر اشتسن آلمان تکمیل کرد. او مجبور بود به طور مخفیانه روی این ساز کار کند، زیرا فقط به تعمیر ساز در کارگاه خود مجاز بود. این ساز تاریخی که به طور معمول با عنوان «پیانوی آشپزخانه» شناخته می شود، در نمایشگاه Steinway موزه MIM به نمایش گذاشته شده است و به شما فرصتی می دهد تا به پیانویی که میراث Steinway را آغاز کرد نگاهی بیندازید.

در سال 1850، اشتینوگ برای دنبال کردن اشتیاق خود برای ساخت پیانویی کاملتر، به همراه پسرانش به آمریکا مهاجرت کرد. سه سال بعد، او نام خود را به هنری ای. استینوی تغییر داد و به طور رسمی Steinway & Sons را تأسیس کرد.

نمایشگاه Steinway در گالری ایالات متحده / کانادا MIM داستان شکل گیری این شرکت را ارائه می دهد و بر مهارت صنعتگری سازهای برتر آن تأکید می کند. این نمایشگاه همچنین یک پیانو استینوی deconstructed را به نمایش می گذارد که به شما امکان می دهد هزاران قطعه ای را که وارد یک گراند پیانوی مدرن می شوند را ببینید.

پیانوهای Steinway در تاریخ آمریکا

پیانوهای Steinway اعتبار خود را به عنوان برخی از برترین سازهای آمریکا تثبیت کرده‌اند. این پیانوها بخشی جدایی‌ناپذیر از مناسبت‌های خاص و رویدادهای تاریخی در کاخ سفید، سالن‌های کنسرت و مناطق جنگی بوده‌اند.

یک پیانوی عمودیِ «Victory Vertical» که به خوبی نگهداری شده است، در مرکز نمایشگاه پیانوهای سربازان آمریکایی (G.I. Piano) در گالری ایالات متحده / کانادا قرار دارد. این پیانو با لطفِ قرض داده شده‌ی Steinway & Sons آمریکا به نمایش گذاشته شده است.

در سال ۱۹۳۸، سیصدمین پیانوی Steinway به نمایندگی از خانواده Steinway به رئیس جمهور فرانکلین دلانو روزولت اهدا شد. این ساز قرار بود جایگزین صد هزارمین Steinway شود که در سال ۱۹۰۳ به کاخ سفید داده شده بود.

در طول جنگ جهانی دوم، Steinway & Sons حدود ۲۵۰۰ پیانوی ایستاده با طراحی ویژه به نام «Victory Verticals» را برای سربازان آمریکایی با چتر نجات فرستاد. این پیانوها برای تحمل شرایط سخت ساخته شده بودند و سربازان از آنها برای بالا بردن روحیه خود در طول جنگ استفاده می‌کردند. شما می‌توانید نمونه‌ای بی‌نقص از این پیانوها را که به رنگ سبز ارتشی رنگ‌آمیزی شده است، در نمایشگاه پیانوهای سربازان آمریکایی (G.I. Piano) در گالری ایالات متحده / کانادا ببینید.

همچنین بخوانید  آموزش پیانو بخش اول

بسیاری از پیانوهای Steinway هنوز به صورت دست‌ساز در ایالات متحده ساخته می‌شوند و سنتی ۱۷۰ ساله را ادامه می‌دهند. اگر تا به حال فکر کرده‌اید که نواختن یک Steinway چه حسی دارد و چگونه صدا می‌دهد، در بازدید بعدی خود حتما پیانو بزرگ زیبای مدل B را در ال ریو بنوازید!

پیانو و تکنولوژی

آمیختن تکنولوژی و پیانو منجر به انواع مختلفی از سازهای کلیدی منحصر به فرد شده است، مانند پیانوهای مکانیکی، پیانوهای برقی و سینتی‌سایزرها.

پیانوهای مکانیکی

پیانوهای خودنواز در اواسط قرن بیستم راهی را برای مردم فراهم کردند تا یک پیانوی خودکار در خانه داشته باشند. آهنگسازان از یک پیانوی تنظیم‌کننده‌ی ویژه برای سوراخ‌کردن نت‌های جداگانه‌ی آهنگ‌ها روی یک رول اصلی استفاده می‌کردند. سپس از این رول برای راه‌اندازی کل آهنگ‌ها روی یک پیانوی خودنواز استفاده می‌شد.

می‌توانید نگاهی دقیق‌تر به این سازهای جالب در گالری موسیقی مکانیکی MIM داشته باشید. امروزه، پیانوهای خودنواز از فناوری دیجیتال برای راه‌اندازی نت‌ها استفاده می‌کنند. MIM یک نمونه عالی از یکی از این پیانوهای خودنواز مدرن دارد که گاهی اوقات در داخل تئاتر موسیقی MIM قابل مشاهده است.

پیانوهای برقی

اگرچه پیانوهای برقی موفق زیادی داشته‌اند، شاید فندر رودز (Fender Rhodes) نمادین‌ترین آن‌ها باشد. رودز، مانند یک پیانوی معمولی، از کلید و چکش برای ایجاد صدا استفاده می‌کند، اما چکش‌ها به سیم ضربه نمی‌زنند. در عوض، چکش‌ها به تیغه‌های فلزی نازکی ضربه می‌زنند که در کنار یک پیکاپ الکترومغناطیسی ارتعاش می‌کنند. سیگنال از طریق یک کابل به یک آمپلی‌فایر و بلندگوی خارجی ارسال می‌شود.

سینتی‌سایزرها

سینتی‌سایزرها برای ایجاد صدا از هیچ مکانیزم صوتی – چکش، سیم یا تیغه – استفاده نمی‌کنند. در عوض، هنگامی که کلیدی فشار داده می‌شود، یک سیگنال الکتریکی تولید می‌کند که به صدای موسیقی تبدیل می‌شود.

در MIM می‌توانید چندین سینتی‌سایزر از جمله «سینتی‌سایزر دیجیتال کوپلند» را ببینید که در دهه ۱۹۷۰ توسط ریک کوپلند در فینیکس اختراع شد. کوپلند با نواختن پیانو بزرگ شد و آرزوی داشتن یک ساز صفحه کلیدی را داشت که بتواند هر صدایی را که تصور می‌کرد بنوازد. در اوایل دهه ۱۹۷۰، او یکی از اولین سینتی‌سایزرهای کاملاً دیجیتال را توسعه داد. این سینتی‌سایزر کنترل‌های حساس به لمس را ارائه می‌داد که می‌توانست ده‌ها پارامتر صدا را به صورت لحظه‌ای، در حالی که نوازنده در حال نواختن بود، تغییر دهد.

اگرچه سینتی‌سایزر دیجیتال کوپلند هرگز به مرحله تولید انبوه نرسید، اما بسیاری از فناوری‌ها و مفاهیم اساسی آن بعداً به ویژگی‌های استاندارد سینتی‌سایزرهای محبوب و مقرون‌به‌صرفه از تولیدکنندگان بزرگ تبدیل شد. نمونه اولیه اصلی این ساز، که اکنون در نمایشگاه موسیقی الکترونیک MIM در گالری ایالات متحده / کانادا به نمایش گذاشته شده است، پیش‌بینی‌ای جذاب از آینده دیجیتال موسیقی بود.

پیانوهای بیشتر در موزه سازهای شیکاگو (MIM)

دفعه بعد که در موزه سازهای شیکاگو هستید، به این پیانوها هم توجه کنید:

  • یک گراند پیانوی Erard ساخت ۱۸۸۹ و گراند پیانوی یاماها به رنگ ارغوانی پرنس (نمایشگاه ویژه «بازنگاهی به گنجینه‌ها»، گالری هدف)
  • گراند پیانوی Steinway مدل A ساخت ۱۹۲۲ متعلق به روبرتا فلک (گالری هنرمندان)
  • یک گراند پیانوی Chickering ساخت ۱۸۵۰ و یک پیانوی مربعی Chickering ساخت ۱۸۵۳ (نمایشگاه موسیقی خانگی، گالری ایالات متحده / کانادا)
  • یک پیانوی مربعی Broadwood ساخت ۱۷۸۹ (نمایشگاه انگلستان، گالری اروپا)
  • یک گراند پیانوی Tischner ساخت حدود ۱۸۲۶ که برای تزار نیکلای اول ساخته شده است (نمایشگاه روسیه، گالری اروپا)
  • یک گراند پیانوی Jean-Henri Pape ساخت حدود ۱۸۳۲ (نمایشگاه فرانسه، گالری اروپا)
  • یک گراند پیانوی Steinway مدل C ساخت ۱۸۸۶ (طبقه بالا ال ریو، خارج از گالری اروپا)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

آخرین مطالب